ผลสำรวจของรัฐบาลเวียดนามซึ่งถูกนำมาเผยแพร่เมื่อวันพฤหัสบดี (26 มิ.ย.) เผยให้เห็นว่าสภาวะความกดดันในสังคมปัจจุบันนี้กำลังก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมากต่อโครงสร้างทางครอบครัวในเวียดนาม ซึ่งมีผลให้อัตราการอย่างร้างเพิ่มมากขึ้น รวมทั้งการที่เด็กเล็กและผู้สูงอายุใช้เวลาอยู่ตามลำพังมากยิ่งขึ้น
       
       การผลการสำรวจครอบครัวจำนวนมากทั่วประเทศพบว่า ความเท่าเทียมทางเพศนั้นได้รับการพัฒนาอยู่ในระดับที่ดีขึ้น แต่ผู้ชายก็ยังคงเป็นผู้นำในครอบครัวเช่นเดิม และพบว่ายังมีความรุนแรงระหว่างคู่สมรสเกิดขึ้นถึง 20% ด้วยกัน
       
       โครงการสำรวจดังกล่าวเป็นการร่วมมือกันระหว่างรัฐบาลและกองทุนเพื่อเด็กแห่งสหประชาชาติ หรือ UNICEF โดยสอบถามครอบครัวต่างๆ ถึง 9,400 ครอบครัวใน 64 เมืองทั่วประเทศ
       
       "หลังจากที่นโยบายโด่ยเหมย (doi moi) เพื่อการปฏิรูปทางเศรษฐกิจได้ถูกนำมาใช้เมื่อ 20 ปีที่แล้ว ทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของชาวเวียดนามเปลี่ยนแปลงไปอย่างมากในแทบทุกด้าน รวมถึงความสัมพันธ์ภายในครอบครัวด้วย" ผลการสำรวจ กล่าว
       
       โด่ยเหมยหมายถึง "การเปลี่ยนใหม่" อันเป็นนโยบายที่พรรคคอมมิวนิสต์กำหนดออกมาใช่ช่วงทศวรรษที่ 1980 ซึ่งนำไปสู่การปฏิรูปทางเศรษฐกิจและสังคมอย่างกว้างขวาง
       
       เวียดนามเคยมีรูปแบบสังคมที่เป็นชนบท ซึ่งแนวคิดแบบขงจื้อมีอิทธิพลอย่างมากต่อความสัมพันธ์ในครอบครัว ทำให้เด็กๆ ต้องความเคารพต่อผู้ที่โตกว่า รวมทั้งผู้หญิงต้องเชื่อฟังสามีของตนด้วย
       
       อย่างไรก็ตามผลการสำรวจพบว่าประเพณีหรือขนบธรรมเนียมทางสังคมต่างๆ ในเวียดนามมีการเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วมากขึ้น จากในช่วงที่ปี 1975 เรื่อยมาจนกระทั่งการเปิดประเทศเพื่อติดต่อกับนานาชาติมากขึ้นในทศวรรษที่ 1990 ส่งผลให้เกิดการเติบโตทางเศรษฐกิจตามมา
       
       "การหย่าร้าง" ซึ่งเป็นคำที่มักไม่ค่อยจะได้ยินกันในอดีต แต่กลับเป็นปัญหาอย่างมากในปัจจุบัน เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา การอย่าร้างในเวียดนามเพิ่มขึ้นถึง 2.6% ในวัยตั้งแต่ 18 - 60 ปี โดยหญิงที่ขอหย่าส่วนใหญ่มักจะให้เหตุผลในเรื่องของความแตกต่างทางทัศนคติและการใช้ชีวิต การนอกใจรวมทั้งความยากลำบากทางเศรษฐกิจ
       
       ผลการสำรวจยังพบว่า ผู้ปกครองจำนวนมากในขณะนี้มีความรู้สึกว่าไม่สามารถใช้เวลาอยู่กับลูกๆ ได้อย่างเพียงพอ และยังเป็นห่วงในเรื่องของพัฒนาการทางด้านอารมณ์และจิตใตของเด็กๆ อีกด้วย
       
       "มันไม่ใช่เรื่องของความไม่ต้องการ หรือการทอดทิ้ง...พ่อแม่จำนวนมากจำเป็นต้องทำงานเพื่อให้ครอบครัวได้อยู่รอด ดังนั้นจึงทำให้พวกเขาไม่มีเวลาที่จะอยู่กับลูกๆ อย่างเพียงพอ" นายเจสเปอร์ มอร์ช (Jesper Morch) หัวหน้าสำนักงาน UNICEF ในเวียดนามกล่าว
       
       ในบรรดาครอบครัวทั้งหมดที่ทำการสำรวจ มีจำนวนเพียง 1 ใน 3 เท่านั้นที่มีผู้สูงอายุอาศัยรวมอยู่ด้วย
       
       "ครอบครัวที่มีสมาชิกอาศัยอยู่รวมกันถึง 3 รุ่นนั้นเป็นสิ่งที่พบไม่มากนักในปัจจุบันและกำลังลงเรื่อยๆ ซึ่งอาจะเป็นเพราะการที่เวียดนามมีการเปลี่ยนแปลงไปสู่สังคมแบบอุตสาหกรรมมากขึ้น" รายงานที่ร่วมกันจัดทำระหว่างสถาบันครอบครัวและเพศศึกษาแห่งเวียดนาม (Vietnam's Institute of Family and Gender Studies) กล่าว.

ที่มา :  ผู้จัดการออนไลน์

 บทสนทนา

   Download บทสนทนา 

John :  Chào anh Nam.          สวัสดีคุณนาม

Nam : Chào anh Jonh.           สวัสดีคุณจอห์น

  Đây là Mai, vợ tôi, mới đến Úc.          นี่มาย, ภรรยาผม พึ่งมาถึงออสเตเรีย

John : Mừng chị được đoàn tụ với anh Nam.         
ยินดีกับคุณนามด้วยนะครับ

Nam : Xin cảm ơn ông.
  ขอบคุณครับ

John : Mời anh chị ngồi.
  เชิญนั่งก่อนสิครับ

  Anh chị uống trà hay cà phê?
  จะรับชารึกาแฟดีครับ

Mai:  Dạ, cho tôi trà.
  ขอชาค่ะ

Nam: Tôi cũng vậy.
  เหมือนกันครับ

    (หยุดสักครู่)

John : Trà có quá đậm không chị?
  ชาร้อนไปรึเปล่าครับ?

Mai :  Dạ không. Trà rất vừa. Cảm ơn ông.
  ไม่เลยค่ะ กำลังพอดี ขอบคุณค่ะ

John : Thế thì tốt.
  งั้นก็ดีแล้วล่ะครับ

Mai :  Đây là trà cúc, phải không ông?
  นี่เป็นชาผลไม้รึเปล่าค่ะ

John : Đúng vậy.
  ใช่แล้วครับ

  Chị có thích không? ชอบมั๊ยล่ะ ครับ

Mai :  Dạ thích lắm. Trà có mùi thơm quá !
  ชอบมากค่ะ ชาหอมมาก

John: Anh chị có mấy cháu rồi?
  มีลูกกี่คนแล้วล่ะครับ

Nam: Chúng tôi chưa có con.
  พวกเรายังไม่มีลูกหรอกครับ

Mai :  Xin lỗi ông, ông được mấy cháu?
  โทษนะค่ะ แล้วคุณมีลูกกี่คนแล้วค่ะ

Jonh: Tôi được hai cháu, một trai và một gái.
  ผมมี 2 คนครับลูกชายกับลูกสาว

Mai:  Các cháu vẫn còn đi học chứ?
  ยังเรียนหนังสืออยู่รึเปล่าค่ะ

John: Dạ phải. Chátu trai vừa tốt nghiệp đại học.
  ครับ ลูกชายพึ่งจะเข้ามหาวิทยาลัย

Mai:  Xin mừng ông.
  ยินดีด้วยนะค่ะ